doradztwo strategiczne polska Sekwencjonowanie DNA, polegające na określeniu sekwencji nukleotydów, jest stosowane dość często w genetyce molekularnej, przede wszystkim do analizy sklonowanych fragmentów DNA lub produktów łańcuchowej reakcji polimerazy. Metoda ta umożliwia także wykrycie miejsc mutacyjnych i opracowanie testu molekularnej identyfikacji genotypów zwierząt pod kątem nosicielstwa określonych alleli. Sekwencjonowanie można przeprowadzać za pomocą dwóch różnych metod: enzymatycznej i chemicznej. Metoda enzymatyczna została opracowana w 1977 roku przez F. Sangera. Podstawą tej metody jest enzymatyczna (przeprowadzana przez polimerazę DNA) synteza komplementarnej nici na zdenaturowanej (jednoniciowej) matrycy DNA. Ponieważ w nici DNA są cztery rodzaje nukleotydów (różniące się zasadą), przeprowadzane są cztery oddzielne reakcje syntezy DNA. Każda z czterech probówek zawiera matrycowy DNA, starter, mieszaninę deoksynukleotydów, bufor reakcyjny, polimerazę DNA oraz jeden z dideoksynukleotydów (ddNTP): ddATP, ddCTP, ddGTP lub ddTTP. Rolą tych dideoksynukleotydów (tzw. terminatorów) jest zakończenie syntezy nici komplementarnej w miejscu włączenia określonego dideoksynukleotydu. W wyniku każdej z czterech reakcji otrzymujemy fragmenty DNA o różnej długości, kończące się odpowiednim nukleozydem, zależnie od użytego w reakcji dideoksynukleotydu. www.lowca.pl

kursy językowe Wrocław